، و هیچ کس دوست ندارد در محیط اطرافش پر از آشغال باشد . شخصیت اصلی فیلم یعنی حامد آبان که مثل دیگر آدم ها نیست ، او تنها است چون کسی او را نمی فهمد مثل حمید هامون ، و دنیایش با دیگران فرق دارد . باز هم مثل حمید هامون .  این فیلم شباهت های زیادی به هامون دارد که این نشانه نکات مثبت فیلم است . در مورد بازی حامد بهداد در این فیلم باید گفت که بازی بسیار روانی دارد و بسیار کنترل شده بازی می کند و خیلی کم خارج می شود . می توان به جرات گفت یکی از بهترین بازی هایش را حامد بهداد در نارنجی پوش انجام داد مثل علی سنتوری در سنتوری یا حمید هامون در هامون ، که زنده یاد خسرو شکیبایی و بهرام رادان بهترین بازی هایشان را انجام داند و دیگر نتوانستند به این خوبی در دیگر فیلم های سینمایی بازی کنند .  حامد بهداد مثل این دو بازی خوبی از خودش در این فیلم جلوه داد .  در مورد بازی لیلا حاتمی هم باید گفت که یکی از بهترین ، ماندگارترین ، درجه یک ترین بازی اش را در این فیلم انجام داده است . یکی از بهترین سکانس هایی که لیلا حاتمی بازی کرده است می توان به سکانسی اشاره کرد که با میترا حجار دعوا می کند یا سکانسی که با حامد آبان دعوا . بازی در لیلا حاتمی در نارنجی پوش می بینیم که در این سال ها کمتر در فیلم هایی دیده ایم که لیلا حاتمی بازی کرده است . محمد جواد جعفرپور هم که نقش پسر حامد آبان را بازی می کرد . او هم بازی فوق العاده ای داشت . حس رفاقت و دوستی بین پدر و پسر در این فیلم خیلی خوب در اومده بود . دو فیلم قبلی استاد که بیشتر منتقدان می گویند خیلی ساده و بی ربط هستند اما باید بگویم که این فیلم ها و تمام فیلم های مهرجویی عین زندگی است ، و برای خودشان یک شاهکار به حساب می آیند ، اپیزود تهران روزهای آشنایی استاد هم با اینکه فیلم نامه ساده ای دارد اما چون فضای صمیمی دارد مخاطب می کشاند و مخاطب میخکوب می شود ، زنده باد استاد مهرجویی . در پایان باید گفت که این فیلم همانند فیلم های دیگر استاد پیام داشت و یک پیام واحد و خوبی داشت ، این بود که آشغال نریزیم . کسانی که این فیلم را ببینند شاید بعد ازدیدن متحول شوند و دیگر آشغال های شان را در خیابان نریزند .

بهترین سکانس فیلم : سکانسی که حامد آبان با تمام نگرانی اش همسر و بچه اش را می بیند و دیدن شان بسیار خوشحال می شود . مربوط به سکانس های پایانی فیلم است

بهترین دیالوگ فیلم :

نهال : خوشحالی ؟
حامد : واسه چی ؟
نهال : اينكه دادگاه رو بردی ...
حامد : كاش تو رو می بردم !